LA GATA NIRA (Pròima paèrta)

Che vendar vers sòira a s'era scaènt a caèsa in pì s'la cunèta ch'a badaèva la caèrna ch'la sfrizòiva s'la gardèla e ch'la scarbujeva 't l'aria un udòur acsè bon ch'la j avria svègg prinfena un mort. D'ògna taènt a furaèva la sunzeva ch'la scvizeva e' su gras tot datònda e la tireva sò dal fiambaèdi da smurtaè sobit che sinò us bruseva la panzèta.
A s'era acsè ciap a tnòi d'òcc la braèsa, ch'an m'un s'era infat 'd du ucin d'animaèli ch'im fiseva da poch metar da bas.
“Mo diobosi, un po' ès”, am sò det intaènt ch'am grataèva la tèsta, “um paèr d'avdòi la gata nira ch'la j è sparoida du an fa e che da alòura l'an s'è piò vesta!”.
Ou, l'era propi lì, l'am guardaèva fesa, mo l'an s'arisgheva ad avsines.
“Mecia”, a la j ò ciamaèda, “ mciuu...mciuu...vin a cvè, vin a cvè, nu vòi paveura!”.
Mo la purina! La j avnoiva euta pien, pien, la j era zòpa, una zaèmpa la la strabigheva s'un po' 'd fadoiga, pu la s'mitet a strisé la faza mal mi gambi e mè ai feva al gatozli sòta e' còl e ma la scòina, mo cmè ch'la j era sèca, u si santoiva agl'j òsi ch'a i li punteva int la pèla, e' pòil sporch e sparnazaè, m'un'urècia ui na mancaèva un pèz, mo da duvò ch'la sarà saltaèda fura ch'a la j avimi daèda par morta?
A j ò slongh 'na fèta 'd panzèta, la s'j è vsineda, la la j à uduraèda, mo l'an la j à tòca, alòura a sò cheurs int la cusòina, ò impinoi una taza 'd lat, ai la j ò slonga e, int e' temp ch'a tireva sò la caèrna, la s'l'era bbeuda tota.
Che fèsta ch'ai fasesmi cla sòira, cvanti carèzi e tot a dmandaès e' parchè la s'n'era andaèda e duvò pu, l'an steva ben sa nòun?
Chisà cvant lòti ch'la j à vrà cnu faè par ès ardota acsè maèl, ah, s'la putes zcòr, che storji ch'la j avria da racuntaè!
La j era rvata ma caèsa nòsta ch'u n'era ancòura naseu e' nòst pròim fiol, e giòiva ès l'utaèntadò, la j era acsè znina ch'la steva 't un pogn, pr'un paèra 'd mòis l'era staè la cumpagna d'una burdèla ch'la steva int un Istiteut, poch dalogh da cvè, par burdel sgrazjì, un po' 'd cvest i ni steva s'la tèsta, un po' in zcuròiva, un po' in camineva, i piò i steva tot e' dè disdòi 't una caruzèla senza ès bun 'd faè gnent.
J avnoiva da tot Italia, i piò da la basa, alòura par lòu un gn'era tent post da putòi campaè ènca a la bona, snò la Roberta, la burdèla padròuna dla gata, la j avòiva la fameja int i paraz, i su i steva a Zervia, mo lì us po' doi ch'la j era carseuda 't l'Istiteut.
I su geniteur l'era zenta par ben, mo cvant ch'i s'é truv a duvòi faè fròunta m'una fiola acsè sgrazieda, in gn'a la j à fata, j à pers la tèsta e i s'è separé.
S'e' temp però i s'era avsiné darnov, j avòiva deciois d'armetsi insen e purtaè a caèsa cla fiola instèca 't una caruzèla duvò ch'la pasaèva i su dè in cumpagnì d'una gatina nira ch'la i steva sempra 't la brazaèda e la i durmoiva s'una spala.
I su però int la caèsa nova la gata in la vlòiva parchè j avòiva un burdèl znin e i duteur i s'era racmandè ch'il tnes dalongh da i gat parchè e putòiva ciapaè broti malatì, la pianzoiva la burdèla a santì acsè, l'an savòiva ch'sèl faè, la su gatina nira l'an la vlòiva lasé a lè da par lì.
Da chi dè la mi mòi la lavuraèva int cl'Istiteut e la cunvinzet la burdèla a 'd andaè si su, s'la prumèsa che la gata la saria vnu staè ma caèsa nòsta e ch'a j avresmi fat tot cvèl ch'la i feva lì e se un dè i su i vlòiva, a i la dimi indrì.
E al ròbi agl'j andet acsè, i proim dè ma caèsa nòsta, la gata la steva maseda, la j avòiva paveura 'd nòun, pu pien pien la ciapet cunfidenza, a j avimi fat e' su pòst 't una zèsta 'd paja 't la cambra de' brusadòur e a lasimi e' finistròin mez vert in modi ch'la putes andaè avènti e indrì cmè ch'la vlòiva.
Ormai la era dventa la nòsta, s'la su padrunzina d'una volta l'an s'incuntret piò, la magneva sa nòun, la s'avnoiva madòs a zughé, la striseva la tèsta 't al nòsti gambi e du mois dòp ch'l'era naseu e' nòst pròim fiol, la fiet ènca lì, tri gatin ch'j era 'na belèza, ai mitimi drì e' nòst burdèl stuglaè matèra sòura 'na cverta e i zugheva insen cmè si fos cvatar fradel.
E un fot snò cla volta a fié, d'ògna taènt la fameja gataèra la carsòiva, an m'arcord 'd tot i gatin ch'j è naseu ma caèsa nòsta, mo 'd dò cuvaèdi a m'un pòs scurdaè.
Int ona la n'avòiva fat cvatar, bèl, bun e zugarleun, cvant ch'i raviet a ziré da par lòu tònda caèsa, e' pòst ch'ui piasòiva 'd piò l'era e' cofan dla nòsta Fiat 127, mo na sòura,
i s'insticaèva da sòta e pu ogneun e truvaèva e' cantunzin ch'ui piasòiva: eun sòura e' mutòur, un aènt sòura la còpa dl'oli, o s'la roda 'd scorta o invrucì tra i chev, o tra i foil dal candòili, insòma un beus par loù il truvaèva sempra e par mandaèi vì, 't e' prinzoipi e bastaèva daè di cazot 't la carozerì, mo pu i s'abituet e par faèi s-cend, bsugneva arvoi e' cofan e' ciapaèi pr'e' còl.
Una matòina un'amoiga la s'dmandet se 't e' dòpmezdè ai putimi pristaè la 127 che la su la j era da e' mecanich e senza maènch la j avòiva d'andaè a Murzaèn.
“Mo u sa capes”, ai get, “ un gn'è prublema, ènzi tò, ciapa al cevi e se cvant t vin a tola un gn'è niseun, fa còunt che sipa la tu!”.
Al ròbi agl'j andet acsè, mo da che dè i gatin an gn'avem vest piò, am s'era scord 'd visèla di voizi at chi cvatar descval, chisà duvò ch'la j avrà strabighé! A simi dispiaseu, i nost fiul pu i pianzoiva spré, mu mè dal volti u m'avnoiva ènca da roid:
“A j a pansé”, ai giòiva, “ ma sti cvatar turesta in zoir par la piaza 'd Murzaèn ch'i zòirca un'ustarì par la zòina e un albergh par la nòta?”.
A pruvaèva 'd tiré sò e' muraèl mi mi, mo cla sòira un ridoiva niseun.
LA GATTA NERA (Prima parte)

Quel venerdì verso sera ero fianco casa sulla cunetta a vigilare la carne che rosolava sulla graticola e che spandeva nell'aria un profumo così invitante che avrebbe destato persino un morto. Di tanto in tanto foravo la salsiccia che spruzzava il suo grasso tutto attorno e sollevava fiammate che occorreva spegnere immediatamente, altrimenti si bruciava la pancetta.
Ero così preso a tener d'occhio la brace, che non mi ero accorto di due occhietti d'animale che mi fissavano da pochi metri dal basso.
“Ma diobono, non può essere”, mi son detto intanto che mi grattavo la testa perplesso, “mi pare di scorgere la gatta nera scomparsa due anni fa e che da allora non s'è più rivista!”.
Ohi, era proprio lei, mi guardava fissa, ma esitava ad avvicinarsi.
“Micia”, l'ho chiamata, “mciuu...mciuu... vieni qui, vieni qui, non avere paura!”
Oh, la poverina! Veniva avanti lentamente, zoppicava, una zampa la trascinava a fatica, poi si mise a strofinare il muso alle mie gambe e io le facevo il solletico sotto il collo e sulla schiena, ma com'era magra, si sentivano le ossa puntare nella pelle, il pelo sporco e disadorno, le mancava un pezzo d'orecchio, ma da dove sarà sbucata?
Le ho allungato una fetta di pancetta, le si è avvicinata, l'ha annusata ma non l'ha toccata, allora sono corso in cucina, ho riempito una tazza di latte, gliel'ho allungata e, nel tempo necessario per ritirare la carne, se l'era bevuta tutta.
Che festa le facemmo quella sera, quante carezze e ciascuno a chiedersi il perché se n'era andata e dove poi, non stava bene con noi? Chissà quante lotte avrà dovuto sostenere per essersi ridotta così male, ah, se potesse parlare, che storie avrebbe da raccontare!
Era giunta a casa nostra prima ancora che nascesse il nostro primogenito, sarà stato nell'ottantadue, era così piccina che stava in un pugno, per un paio di mesi era stata la compagna di una bambina ospite in un Istituto della zona per bambini con varie difficoltà, alcuni non erano in grado di intendere, c'era chi non parlava, altri non camminavano, la maggior parte stava seduta per l'intera giornata in una carrozzina senza alcuna autosufficienza.
Provenivano da tutta Italia, la maggior parte dal sud, allora con quelle difficoltà non esistevano tante strutture dove poter vivere in modo adeguato, solo Roberta, la bambina padrona della gatta, aveva la famiglia in questo territorio, abitava a Cervia, ma di lei si può affermare che era cresciuta nell'Istituto.
I suoi genitori erano persone per bene, ma quando si trovarono a dover gestire una figlia così complessa, non ci riuscirono, non ressero la tensione e si separarono.
Col tempo si erano riavvicinati, avevano deciso di rimettersi insieme e riportare a casa quella figlia costretta in una carrozzina, dove trascorreva le sue giornate in compagnia di una gattina nera che le stava sempre in braccio e le dormiva su una spalla.
I suoi però, nella nuova casa, la gatta non la volevano perché avevano un bambino piccolo e i dottori si erano raccomandati che lo tenessero distante dai gatti perché poteva contrarre brutte malattie, piangeva la bambina di fronte a questa evenienza, non sapeva cosa decidere, lei la sua gattina non la voleva lasciare lì da sola.
In quei tempi mia moglie lavorava in quell'Istituto e convinse la bambina a unirsi alla sua famiglia, con la promessa che la gatta sarebbe venuta ad abitare a casa nostra e che l'avremmo trattata nel migliore dei modi e se fosse venuto il giorno in cui i suoi decidessero di riprendersela, gliela avremmo restituita.
E la questione si risolse in questo modo, i primi giorni in casa nostra, la gatta stava nascosta, aveva paura di noi, poi lentamente prese confidenza, le avevamo preparato un giaciglio in una cesta di paglia nella camera del bruciatore, lasciavamo aperto a metà il finestrino così che lei potesse entrare e uscire come desiderava.
Oramai era divenuta nostra, con la sua padroncina di una volta non si incontrò più, mangiava con noi, ci veniva addosso a giocare, strofinava la testa nelle nostre gambe e due mesi dopo la nascita del nostro primo figlio, anche lei partorì tre micetti che erano uno splendore, li accostavamo al nostro bambino sdraiato sul pavimento sopra una coperta e giocavano insieme come se fossero quattro fratelli.
E non fu quella la sola volta che figliò, ogni tanto la famiglia gattesca aumentava, non ricordo tutti i gattini nati a casa nostra, ma due covate non riesco a dimenticarle.
In una ne aveva partorito quattro, belli, buoni e giocherelloni, quando presero a muoversi autonomamente attorno a casa, il posto che maggiormente preferivano era il cofano della nostra Fiat 127, ma non sopra, vi entravano dal basso e poi ciascuno si adattava nell'angolino che aveva scelto: uno sopra il motore, un altro sopra la coppa dell'olio, o sulla ruota di scorta, o avvolto nei cavi, o tra i fili delle candele, insomma un buco adatto a loro lo trovavano sempre e per scacciarli, inizialmente bastava battere con le mani nella carrozzeria, poi però si abituarono e per farli sloggiare, bisognava aprire il cofano e prenderli per il colletto.
Una mattina un'amica ci chiese se nel pomeriggio le potevamo prestare la 127 perché la sua era dal meccanico e senza meno doveva recarsi a Morciano.
“Certamente”, le dissi, “non c'è problema, anzi prendi le chiavi e se quando vieni a prenderla non c'è nessuno, fa come se fosse la tua!”.
Le cose andarono così, ma da quel giorno i gattini non li abbiamo visti più, mi ero dimenticato di avvisarla circa le abitudini di quei quattro discoli, chissà dove li avrà scaricati! Eravamo dispiaciuti, i figli poi piangevano disperati, a me a volte veniva anche da ridere:
“Ci pensate”, dicevo, “a questi quattro turisti a spasso per la piazza di Morciano in cerca di un'osteria per la cena e di un albergo per la notte?”.
Cercavo di sollevare il morale ai miei familiari, ma quella sera non rideva nessuno.
























Ultimi Commenti